W sercu Mokotowa, dzielnicy Warszawy pełnej historycznych budowli, szykuje się kolejny ważny projekt renowacyjny. Tym razem szczególna uwaga zostanie poświęcona Domkowi Mauretańskiemu, architektonicznej perełce przy ul. Puławskiej 55. Po uzyskaniu niezbędnych zgód i zatwierdzeń, prace remontowe ruszą jeszcze w tym roku, przywracając obiektowi jego dawny blask i znaczenie w krajobrazie miasta.
Planowane prace remontowe
Rozpoczęcie renowacji Domku Mauretańskiego zaplanowano na 2026 rok. Prace obejmą kompleksowy zakres działań, w tym naprawę więźby dachowej oraz wymianę drewnianego gontu, co ma na celu zachowanie autentyczności budynku. Ważnym elementem będzie także remont tynków wewnętrznych i zewnętrznych, w tym usunięcie niechcianego graffiti. Wymiana przeszkleń na parterze i renowacja okien to kolejne kroki, które mają na celu poprawę estetyki i funkcjonalności obiektu. W celu ochrony elewacji od strony ulicy Puławskiej, przewidziano montaż nowoczesnych ekranów z hartowanego szkła na konstrukcjach stalowych.
Innowacyjne rozwiązania ochronne
Nowoczesne technologie, takie jak hartowane szkło, wprowadzone w projekcie, zapewnią nie tylko bezpieczeństwo, ale także podkreślą walory architektoniczne budynku. Dzięki temu zabytkowy obiekt będzie chroniony przed zanieczyszczeniami z ulicy, jednocześnie pozostając widocznym i dostępnym dla oka przechodniów. Takie działania są częścią szerszej strategii ochrony dziedzictwa kulturowego Mokotowa, podejmowanej z myślą o mieszkańcach i przyszłych pokoleniach.
Kontynuacja tradycji renowacyjnej
Renowacja Domku Mauretańskiego to nie jedyny projekt remontowy w Mokotowie. Niedawno zakończono odnowienie Gołębnika, co pochłonęło ponad 820 tys. zł. Dzięki tej inwestycji, obiekt nie tylko odzyskał swoją estetykę, ale także ponownie stanie się miejscem pracy dla zegarmistrza, który zadba o funkcjonowanie wieży zegarowej. Tego typu projekty podkreślają zaangażowanie władz dzielnicy w zachowanie historycznego charakteru Mokotowa.
Historia pełna przemian
Domek Mauretański, powstały przed 1780 rokiem jako Glorieta Flamandzka, miał być częścią ogrodowej rezydencji księżnej Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej. Zlokalizowany przy północnym wjeździe do pałacyku, w połowie XIX wieku przeszedł przebudowę na zlecenie Anny Potockiej-Wąsowiczowej, przybierając formę neogotycką z orientalnymi detalami. Dramatyczne wydarzenia 1944 roku doprowadziły do jego zniszczenia, ale został odbudowany w latach 60. XX wieku, odzyskując część dawnej świetności.
Źródło: Urząd m.st. Warszawy